Review: Assassin’s Creed [PS3, 360 en PC]

Nu de pc versie van Assassin’s Creed sindskort uitgekomen is, leek het me een goede beslissing om er een uitgebreide review aan te besteden. Een hoop gamers schijnen zich af te vragen of de enorm hoge cijfers die het over het algemeen kreeg wel kloppen. Sommige reacties op forums van deze game lieten namelijk blijken dat er mensen zijn die het de aanschaf absoluut niet waard vonden, en dan met name de lineare gameplay leek de boosdoener te zijn.

In AC speel je een assassin die gekidnapped is door wetenschappers, en je wordt dan ook wakker in een labratorium waar een dokter en zijn assistente jouw hulp nodig blijken te zijn. Raar begin dacht ik bij mezelf, ik wist toch echt zeker dat er in de handleiding stond dat AC zich afspeelde in de jaren 1100. Maar goed, zal wel aan mij liggen. Het wordt echter al snel duidelijk dat het jouw doel is om herinneringen (onder druk) op te halen van je voorvader Altaïr, die in de 12e eeuw geleefd scheen te hebben. Hoe doe je dat dan, hoor ik je al denken. Daar heeft de desbetreffende professor een machine voor bedacht, die met je dna jouw die herinneringen laat dromen. Een hoop van die herinneringen vallen niet meteen op te halen, en dat is gelijk wat jouw taak zal zijn in dit spel.

Na mezelf in de machine gehezen te hebben, kan het dan eindelijk beginnen. Je eerste herinnering is een grot waar je een belangrijk man om schijnt te moeten brengen. Hij werd echter zwaar bewaakt, maar Altaïr besloot stom genoeg toch om de aanval in te zetten met zijn twee metgezellen (die dit dan weer niet zagen zitten). Het loopt af met een dode metgezel en een vluchtende Altaïr. In een hartig woordje met je meester (en leider van de assassins), wordt je gestript van je rank en wapens, en moet je je opnieuw bewijzen door weer als student te beginnen. Hierna krijg je eindelijk tijd om uitgebreid het dorp waar je je in bevindt te verkennen.

Het valt gelijk op hoe indrukwekken de graphics van AC wel niet zijn. Zover als je kunt kijken zie je prachtig gedetailleerde bergen en huisjes, en in de lucht een groepje duiven vrolijk rondfladderend in de wind. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt, en is echt een verademing om naar te kijken. Zo heb ik me even bezig gehouden met het tellen van strootjes in een hooibaal die al ingeladen op een huifkar lag. Allemaal kleine dingetjes die je als gamer weet te waarderen, en laat zien dat er veel zorg is besteed aan het maken van dit spel. Vooral de grote steden als Acre zijn adembenemend mooi. Elk stuk gebied op je map heeft zogenaamde ‘vision views’, wat enorme torens zijn die je kan beklimmen en daarmee een stukje van het landschap of stad op je map laat zien.

Het klimmen van dit soort gebouwen is erg leuk om te doen, en dan vooral die enorme kathedraal in Acre, waar het door de grootte ervan een puzzel was hoe je het hoogste punt ervan kan bereiken. Echt werkelijk alles wat een vaste vorm heeft valt te beklimmen, van uitstekende bakstenen tot vensters van ramen, niets is te gek in AC. De besturing verloopt allemaal erg soepel, en reageert op je omgeving (valt ook ‘normaal’ in te stellen als je dat wenst). Op die manier kunnen ook niet hardcore gamers uit de voeten met dit spel, en zal het waarschijnlijk een groot publiek aanspreken. Ook het vechten is hier extreem goed uitgewerkt, en is zelfs origineel te noemen. Het gaat hier allemaal om de juiste timing, en gaf mij op momenten een geweldig gevoel om een grote groep soldaten aan mijn zwaard geregen te zien worden. Met de R1 knop stel je je in een verdedigende positie op, zodat je aanvallen af kan ketsen, maar geeft je ook de keuze om zogenaamde counter-attacks uit te voeren. Dat doe je door agressieve bewakers te bestuderen, en waar iemand werkelijk aanvalt snel (met nog altijd de R1 knop ingedrukt) op de attack button te drukken waardoor je een schijnbeweging maakt en de aanvaller op gruwelijke wijze het leven te ontnemen.

De missies in AC eidigen altijd met hetzelfde; je vermoordt een belangrijk persoon en vlucht je een weg terug naar het fort middenin de stad. Het vluchten kan erg spannend zijn, en laat je op een slimme manier gebruik maken van de omgeving. Onderweg heb je de keuze om je te verstoppen in hooibalen, huisjes en je kan je zelfs voordoen als een heilige. Dat laatste kan je gebruiken als er een groep gelovigen in de buurt rondlopen, waar je tussen hun gaat lopen en je zo aan hun loop houding kan aanpassen. Op deze manier kunnen bewakers je niet herkennen, en zullen na een tijdje de zoektocht opgeven. Voordat je echter je assassination kan uitvoeren, zul je eerst moeten uitzoeken waar en vooral hoe je dat het beste kan doen. Dat doe je door bepaalde mensen af te luisteren, beroven, in mekaar te slaan of aan je broeders gunsten te verlenen waarna ze bereidt zijn je belangrijke informatie te geven. Deze side missies komen jammer genoeg vaak op hetzelfde neer, het is alleen dat sommige moeilijker zijn dan de ander. Wel is het leuk dat als je door een stad loopt je de mogelijkheid hebt om burgers te redden van opdringerige soldaten, die je wederom zal moeten vermoorddden om de rust terug te laten keren. Deze burgers zullen niet vergeten wat je voor ze gedaan hebt, en vertellen hun vrienden hierover. Ze zullen je dan bijvoorbeeld helpen in tijden van nood, om bewaker tegen te houden zodat jij tijd hebt om een schuilplaats te zoeken na het ombrengen van je doel.

Erg mooie game dus, maar kan soms flink tegenvallen. Het einde is zo slecht (haast inspiratieloos en afgeraffeld te noemen) dat een tweede keer uitspelen uit de kwestie is. Ik voelde me erg bedrogen en verward na het uitspelen, dat ik het liever niet had geweten. Ga nu niet gelijk opzoeken wat het einde precies voorstelt, het zal je speel plezier niet tegen goede komen (als je van plan was de game te gaan kopen natuurlijk) en het misschien in een hoek wilt gooien. Dat neemt niet weg dat ik een onvergetelijke ervaring heb gehad aan dit spel, dat ronduit speciaal is te noemen.

Prachtig spel met oogverblindende graphics, maar het ronduit afgeraffelde einde en de lineare gameplay gooit roet in het eten. Het verdient dan ook net niet ons ‘Uber Label’.